ANASAYFA

ÖZGEÇMİŞ

KÖŞE YAZILARIM

YAZILARIM

FOTO

ŞİİRLERİM

GÖRSELLER

BANA YAZILANLAR

ŞİİRİ SESLİ DİNLEMEK İÇİN: ŞİİR BAŞLIĞININ ALTINDAKİ YEŞİL OKA TIKLAYINIZ

İSTANBUL Ahırkapı önlerine demirlemiş yüreğim Boşaltan yok yükünü Yükü ağır Yükü kor Bakırköy’den Kadıköy’e uzanıvermiş ellerim Boğazdan geçiş Oy anam oyyy nice zor Ne masallar yaşamıştık, sözü bile edilmez Sevinçlerimizde hüzün Karanlıklarında gözlerimiz vardı Beyazıt’ta bir duvarda kanımız Damarımızda dolaşan düşlerimizle tutkulanmıştık Minarelerinden uzun gölgelerimizle Sabahlara aydınlık dokurduk Yitmedik Savrulduk Kavganın orta yeri andımız Yazılmış sana Türbanlı bir aşüftedir İstanbul   UMUT Kara siyah Bir gecenin Sabahıysa Umut Merhaba   SONUN BAŞI uzak dünlerimdeki can dostlarım esrik akşamüstlerinde kaldı mı anılarınız bulutumsu düşleriniz var mı yorgun belleğinizde solgun bir fotoğraftaki imgenizle yarını dünden yakın yaşamınızda duyumsar mısınız bir paylaşımı sancır mı düşleriniz bencileyin sonun başına bile gelememişlerimize yoksa yumup yorgun gözlerinizi dalar da gider misiniz ufuksuz derinliklere İstanbul 23 Kasım 2007     DEĞİNİLER ramazan kanlı bıçaklı oruçlara inat karanlıkta yürüyen bir gemici feneridir çocukluğumda kalan sahurlar keşke bilmesem bildiklerimi ege bir kalem barış yazar bir uçak yırtar atlası bir deniz üşür ya kim sevsin dostlukları politik düşlersem düşlerimdesindir yalansız dolansız dünya öylesine özledim ki Deniz’i anneme bırakıp gittin ya beni toprağın koynuna gayrı güvenemem kimseye ocağın tütmüyor bak Babama Otuz sekizde eğitmen kursunda öğretmediler ışınımı sekseninde Ciğerlerine dolunca öğrendin Diktiğin ağaçların meyvelerinden ağaçlar masumdu baba ütopya gecenin koynunda besledim ak düşlerimi şafaklar atsın diye kızılcık şerbeti dudaklarım KALDIRIM TAŞLARI yoksul mahallelerinde kentin barikat alev gaz bombası boyalı su polis kurşunu dal fidan gençler  ve kaldırım taşları ah o kaldırım taşları kanatlı yüzü peçeli anarşist kızıl başkaldıran yosma kaldırım taşları varsılların tanrısı unutmuş yoksulları     AKLIMI YELE VERDİM öfkemi küpe bindirip aklıma düşeni yapacağım yine inadına seveceğim ellisinde sıcacık umut düşlerini kavak yellerimi estireceğim yeniden sevdalanmak için sevdalandığımız on dokuz öncesi yaşlarımdan getireceğim umutlarımı öküz altında buzağı arayacağım öfkem için “o taraflı olmamak”ı boş verip inadına bu taraflı olacağım ateş üstünde oturacağım yine küllenmeyen yüreğimle ayak takımı olduğum için ayak direyeceğim ve bam teline teline basacağım ağaların beylerin güzeldir çıban başı olmak gönlü köpeklilere     DÜŞLERİMİZ önce düşlerimizde sonra düşlerimize sevdalandik düslerdir söyletir ozanları yeşertir umutlarımızı ve yaşama bağlayıp bizleri yeniyi doğurtan düşlerdir yaşama sevincimiz olur muydu düşlerimiz olmasa     DÜŞLERDİR GÜZEL OLA bırak bırak bırak-ma beni umarsızlığıma oysa düşlerdir güzel olan ve sevdiren yaşamı tüm bir dünyayı yetmez evreni isteyen düsler ve paylaşmayı dostlarla ve hatta düşmanla tekili değil çoğulu yaşadığında güncesi tarihin orda olmaktır yaşamak o zaman bir başka olur sevdalar Bedrettin’ce yücelir insan gönenir yeniden yaratıldiğında doğa bir ulu çınar olur serinliği ellerinde düşlerdir güzel olan   YOLLARDAKİLER Umut yorgunu ülkenin inatçı insanlarıydılar Yorgun ayakları altmış sekizlerden kalma Bankalarına holdinglerine medyasına karşı soyguncuların yaşamları ve onurları için yürürler -yalova girişinde deprem yürekliler bekler onuru ve umudu yıkmak için sinsice- kızılay alanı tanır onları iğrenirken nallar ve postallardan kıpır kıpır yüreğiyle bekler ankara kapısında barikat onlara onlar yollara barikattırlar onbeş onaltı hazirandır alışkanlıkları demokratik ve özgür bir ülkede insanca yasamak düşleri bu yüzden emekleri ve ekmekleri için umudun kavgasına giderler her yer kızılaydır artık  İSYAN Siyah gecede Kara tenli kavgalar Pimi çekilmiş sabahlara gebe İsyan Yine isyan Yine isyan Başkaca bir yolu yoktur Umuda açsan     CENOVA 2001 italya’nın cenova olimposunda kapalı kapılar ardında toplandı zeus bush ve yedi tanrısı dünyanın üleşmekteler emeklerini çalısanların tanrıları daha güçlü kılmak için italya’nin cenova kentinde sokakları dolduran insanlar prometheus’tur birlikte şarkı söyler gibi çalmaktalar ateşi tanrıların isteği ile dirilmiş “kanla kızıllaşmış kartal” giymiş jandarma kisvesini günle birlikte saldırmakta parçalanan ciğerine prometheus’un oysa ateş çalındı bir kez porometheuslar ölmez     İZMİR DUYGUSALLIĞI imbat kokan gemiler taşıyordu özlemleri salacak önlerinden geçerken gördüm zemheri dudaklarında yakalandım ilkyaz akşamlarımdan grevlere oysa sencileyin sevmişim devrimi bir mayıs balkırken gözlerinde nasıl ölürüm     BİN YILLIK ARAYIŞ Taş baltayı bulan insan, İndirdi kafasina kardeşinin; Egemenlik için.Ve, Sonraki bin yıllarda, Barışı konuştu, düşledi, özledi..     ÖLÜ ÇOCUKLARIN ÇIĞLIKLARI Önce küçülen ekmekler, Yok olurken tümüyle; Çoğalır gürültüleri bombaların, Yoksul kulaklarında. Uzaklardan Çok uzaklardan gelen uçaklar, Yırtar gökyüzünü, yeryüzü kanar. Tarakaları makineli tüfeklerin, Sağır yüreklerden, kör akıllardan, Duyumsanmayan çığlıklar atar. Şimdi; Bir yerlerde birileri, Dizüstü tuşlarında elleri; Kabaran sayılara bakmaktadır. Ölü sayısı kadar kazanç, Yaralı sayısı kadar mutluluk Saymaktadır. Sessizdir, Gözyaşları ölü çocukların.     BULUTUN ÖFKESİ Öfke sağdım buluttan Umut yaşları bu yağan Abanır üstüme kararan karabasan Dağılır Karadeniz üstünde kara bulutlar Günışığı yıldızıdır parlayan kızıl akşamda Gel artık gönlümün kavşağındaki kavga Öfke sağdım buluttan Dranaz kuytusunda taş yosunları Ağır ağır yontarken yaşamı İki tavşan oynaşır yüreğinde korkusu Upuzun uzamış köknarın gölgesinde yinelenen bir ölümdür yeşeren Taş erir, yosun çürür Yaşam evrenselleşir Yamurun ıslattığı denizde Dönerken ince burnu Balıkçı takaları Amazon sarkılarıdır duyulan Eşlikçi yunuslardan Gel artık gönlümün kavşağındaki kavga Öfke sağdım buluttan     AY DÜŞER ay düşer gecede yok olur gökyüzü ay düşer kaybolur dalgada deniz çırpınır oltada balık ay düşer eser bir güz yeli daldan bir yaprak kopar ağaç üşür ay düşer büyürken gölgelerde korku yarılır toprak çimlenir tohum sabaha umut taşır ay düşer     KARGI ANILARIMDA Beş buçuk saatte almıştık Doksan kilometre yolu ilk gelişimizde Kızılırmak mıydı bükülen, kaderimiz miydi? Yoksa Anadolu muydu/ bir kaya dibine oturan Bir çırpıda dokuz yıl Ölümüne dostluklar, aşkına kavga dolu “Kirli sac” kokulu çarşıda. Akyel sokağından beklenirdi, Çeltik tarlalarının sivrisinekleriyle gelen yazlar, Yaşlı sakız ağacının karşısına, Derneğin bahçesine dikmiştim İlk konuk çınarlarını Kargı'nın -Babam göndermişti Karadeniz'den- Komşum Osman'ın oğulları; delifişek devrimci. Bahçe duvarlarında yazılar, Akşamları manda sürülerinin geçtiği sokaklarında kavga vardı. Yürekte coşku, belde tabanca taşınırdı. Dernekte topal kekliği ocakçı Vedat'ın, Bizden daha özgürdü. Terzi Osman'ın dükkanı / bu başka Osman. İpsiz Recep'in, Gamo'nun, Kaptanın, Kıvrak Yaşar'ın, Hakkı'nın ve benimdi. Birlikte yaşardık umutlarımızı. Kavgamı yükledim yorgun yollara, Dostları ve gençliğimi bıraktım, Kara bir güz günü ayrıldığım Kargı'da.     DÜŞLEM “gerçekçi ol, olanaksızı iste ” che Zemheride kor gibi Felluce'de yar gibi Koşmak gibi Uçmak gibi Sabahlara ermek gibi Dost bağından dermek gibi Bir sevdaya düşmek gibi Düşlerim Ey benim tutsak kentim Akyel şafağında beklenen Deniz kokulu delikanlılara Dargın mısın Yoksa dalgın, umutsuz ve suskun Tanrıça doğuran sularında serinleyen Kızıl akşamların kavgalarına Sevdalı mısın 'Sevgilim, canım benim'i kirletmedik Martı kanadında taşıdık dostlukları Devrim için, aşk için Sevda için, düş için Emek için, ekmek için, aş için Doğan günde ışık için Kor ateşlere at da yüreğini Gül artık Tanrıça doğuran sularda serinleyen Kızıl akşamların kavgaları için Kovaladım Kova kova aşkları Sirtaki Horona durmuş             İZMİR  I imbatına küskün izmir mavi gözleri levanten anılarda yalıçapkınları  II  sokakların karanlığı yağmur solumasıdır kaldırımların  III  homeros’u öldürdüler tanığım yirminci yüzyıldı aşil’in topuğu halkapınar gölü  IV susuz dedenin yavuklusu bu şehir kendine vurgun yosma ahhh  tantalos tantalos V ya sevda masalında ya masal sevdasında esrik kule saati beni çalar VI karaburundan esen yel deniz isyanı bedrettin’den “iriş dede sultanım iriş” der VII palmiye gölgesi güneş körfez vapuru gözler yas tutmaz bu kent tutkundur    İNAT Tüm olumsuzlara karşın Yine de sürüyorsa yaşam Birlikte güzel anlar da yaşanmalı Bazılarına ve zorluklara inat

ANIMSAMA Anısı bir bahar dalıdır, Siyah beyaz fotoğraflarda kalmış. Bir ömür gün devşirip güneşten. Akıp giden bir suya kaptırmış yazları. Kabullenmek güç, güz günlerini; Şimdi artik bir özlem olan, Dallarda kalmış baharları, Hani ödünç vermiştik kavgaya. Ne kavga bitti, ne geri geldi Ödüçlerimiz.   YEL denize tutkun dağlara yosun kokusu taşıyan yel es artık alazlansın yüreğim yeniden sevdalara   BIRAKAMAM duvar diplerine saklanarak yürümedik mi kılıcı kanlıların kurşunlarından yaktığımız türküler nerde şimdi nerde yitirdiğimiz canlar duvaksız gerdeklere soyunan o ölümsüz yoldaşlar izin vermem alıp götürmesin hazanlar delikanlı düşlerimizi tutkusunu yüreğinde saklayandır ölümsüz devrim ateşiyle yanandır altmışında geri dönülmez yolların che’sidir bir Ankara sabahının Deniz’i Kızıldere suyunun Mahir’idir Ve namludaki umudumuzdur tetiği düştü düşecek sen olmazsan alıp götürür beni yalnızlık dayandığım orman su içtiğim ırmak kurur benden geriye kalan gömütümde tek başına üşüyen bir umuttur Seferihisar 13 Ekim 2007     KIŞA BİR ADIM KALA esrimiş akşam üstlerinde bırakma beni ebem kuşağına tutunarak gel bildik türkülerde kalsın hazanlar hastane önündeki incir ağacında ağlarken buğulu bir dolunay pusuda kalsın sevişmeler gel kimseler bilmesin Mahmur bir güz sabahı üşüdüğümüzü   DÜDÜKLER bekçi düdükleri vardı çocukluğumda kış gecelerinin karlarında yakamozlanırdı severdim düdük seslerini, düdüğüm olsun isterdim büyüdüm önce radyolardan yankılandılar sonra ışıdılar yaraları kanatarak televizyon ekranlarından beş yıldızlı apoletli düdükler şimdi yaşamımın sonbaharında bilgisunar verilerinde sanal düdükler düdükler düdükler gömütüme gelmeyin emi 28 Nisan 2007     YANGI od düşer sevdalanır yürek hışmını duyar mı törenin tende üşürken perçem güneşe bağla yazmanı salınsın II yalpalamasının kusuruna bakılmaz dün geceden kalma esrikliği yolakların III kim demiş yollar sevdalanmaz diye serilip yatarlar mıydı yoksa düşlerime IV hamsi boyu lacivertleşir karadenize düşer yel soluklanır hopada yakamoz     ADIMI ANMAYIN Adımı anmayın rüzgarlar! Estirmedi gönlümün yelini Tutuklu kalan aklım. Kavak yellerim bile yoktu, Yaşayamadım. Denizleri çok sevdim ama Ardısıra koşamadım... Adımı anmayın denizler! Özgürlüğün mavisinde salınamadım. Amaçsız yolculuklara izin vermedi, İçimdeki sansür. Beni beklemedi dalgaların, İzboyu akşamlarda... Adımı anmayın akşamlar! Günbatımı yalnızliğı hep içimdeydi. Sağamadım hüznünü. Belirdiğinde ilk ışıklari Zühre’nin; Şarkımı içime gizledim, Düşlerimi de... Adımı anmayın düşler! Hep bekledim, hep umdum. Umut yorgunu oldum. Koşturamadım yılkı atlarını doludizgin Düşlerim, Güz yaprakları ormanların... Adımı anmayın ormanlar! Yaşamadım kardeşçesine özgür. Uzatamadım dallarımı, Sonsuzluğuna dostluğun. Yapraklarım güz yelleri, Dal uçlarım tomurcuk bahar...   ÖFKE durma savrul dallarında denizlerin vur darbelerini bir bir bir daha karabasanına küreselin bir daha çarp kale kapısından sığmaz findik kabuğuna siğarmiş at yılgınlıgı yüreğinden düşlerin nerde şimdi öfken nerde kabart öfkeni kabart kabart ki kırılsın inceldiği yerden kahrolasi yılgınlık doğsun güneşten öte aydınlığı yüreklerin umuttan öte güzelliği kim görmüş ör umudu ilmek ilmek dost bağinda gül olsun gonca tutsun çiçek açsın kara sevda harlansın koy bir yana ılgıt ılgıt yeşeriversin yaşam tarla olsun tohum olsun su olsun başkaldırı sevdamıza yol olsun   ZAMANIDIR Simdi, Su anda, Tam zamanı sövmenin, Haykırmanın, kızmanın, İnceldiği yerden kopsun demenin Tam zamanı. Göz göre göre çıkıyorsa, İskenderun limanına ölüm. Anasını bellediklerimin silahlarını Göre göre taşıyorsa tırlar; Şimdi ne kuram, ne uygulama; Şimdi, Ölümün çığlığı sağır etmeden kulakları, Tüketmeden ninnilerini annelerin, Bir gaz bulutunda boğulmadan sevda, Sönmeden tümüyle dert kaynayan ocak, Düşmüşse zeytin dalındaki güvercin, Milyonlar haykırırken “savaşa hayır” diye, Sözü tüketmişlerse eğer. Zamanıdır. Kim ne derse desin, Zamanıdır, Tam da zamanıdır Baldan tatlı öfkenin Ve Ağız dolusu sövmenin.     DÜŞÜMÜN GERÇEĞİ Önümde yakamozlu Homeros’un suları, Yıldızlı gecelerde, yaldızlanır yüreğim. Yakarken dalgaları balıkçı fenerleri, Sıcak yaz gecesinin uzağında düşlerim Şimdi ıslak gecede sislerini giymişse, Ağıtsız ölümlere Anadolu toprağı. Dere kızıllaşmasın, solmasın cevahirler. İlk yaza erişmeden dökülmesin yaprağı Yavaş yavaş kalkışır, celali yürekleri. Mahir bir sudur kavga, her gün yeniden doğar Bir barış sevdasıdır, açar yediverenler, Çiğdem baharlarında, buluttan öfke sağar. Uyanırken düşlerden, şafak kızıllaşıyor, Kavganın kutsadığı Bedrettin toprağında. Devrim; benliğimizde, bitimsiz bir sevdadır, Hala harlı yüreğim, şimdi son durağımda.     KAVGA Şarabi akşamlarda dostluklar, Kelebek kanadı sevdalarla gelirdi. Nice kavga, Nice yiğit, Seğirt yoldaşım seğirt.. Işığı vurdular Fatsa’da; Hamsi ağa düşmeden, Kimlerin tezgahında kalleş pusu, Egemen yüreğinde Yok insanlık duygusu. “Mademki; Israrlıdır doğmaya güneş, Vurulmalı. Daha baştan boğulmalı, ‘bir ağaç gibi tek ve hür, bir orman gibi kardeşçesine’nin hesabı, yaşanmadan sorulmalı”ydı. Bükülen bir zamanda güzdönümü rüzgarı, Dost umutları yıkamaktaydı. Suyu, Daha kesilmemişti çeltiklerin. Bağlarda üzümler sarı, Eğmişti elmalar dalları, Ertelenmemişti şarkıları. Bir sabah; Aniden karardı bulutsuz gökyüzü, Başakları olgunlaşmadan kurudu çeltikler, Sam vurdu sarı üzümleri, Kızaramadı elmalar, Kara siyah bir kar gibi bastırdı zemheri ayazı, Beş yıldızlıydı. Olur sandılar. Ölür sandılar. Tüm yaptıkları zulüm, Hesabı sorulmadan , Kalır sandılar. Oysa direnenler, Pek yamandılar. Bir yıldız ışığında, Aydınlandılar..   TUT Kİ yaşıyorum dersen direteceksin yer olmayacak umarsızlığa güzele yatacak düşlerin seviyorum dersen bulut olacaksın yüreğinde taşıyacaksın beynini nedensiz nedenlerin olacak aklım var dersen düşüneceksin aldırmayacaksın çakır dikenlere sevdalanacaksın yollara tut ki insanım dersen utanacaksın hiçbir canlı yapmaz bileceksin insanın insana yaptığını     SEVDAMA KARABULUT DÜŞER “Sinop'a nükleer santral yapılacak” ey benim yosun kokulu kentim sevdalı düşlerinden uyan da bir bak asfaltı kemiren yeşil otlarına güzkuşağı gürgen dallarına ve bıldırcın düşüren gecelere son bir kez belki bir daha görmeyeceksin kuytularında elikleri dost eli değil bu yalazgan yarının yitik kitaplarda yazılmasın diyedir feryadımız görünmez infazlara mahkum olmayasın diyedir dudaklarından zehir akmasın sevdalınıza sakat çocuklara gebe kalmayasın diyedir bu deniz, bu orman, bu çağlayan su bu Sinop bizim diyedir seni sevdiğimdendir karabasanım senin yüzünden bu kavga inceburun inceburun olalı olduğuna pişman olmadı olmasın ölüm bulutları soluyup kor ateşler bağlamasın sineni ey benim kotra inceliği taşıyan kentim kaldır başını güç olsun, geç olmasın anılarıma ahmakıslatan bir karayel yağsın da ölüm bulutları yağmasın     GÜNCE Bahçemdeki kayısı ağacım Meyveye durdu ilk kez Saydım/ kırk yedi çağla dalında Kayısım çiçeklendiğinden bu yana Zenginliğinde boğuldu bir ülke Tutsaktı/ kırıldı dalları Vurgun yedi çağlaları Kayısım çiçeklendiğinden bu yana Sallandı/ köklendiği Seferihisar toprağı Kahrolmadı, kahrolasıcalar Kahroldu, Çeltiksuyu anaları Kayısım çiçeklendiğinden bu yana Daha bir ay olmadı.     EYLÜL AKŞAMLARI Eylül akşamları düşer anılarımdan, Eylül akşamları dolu hüznüme. O bıçak sırtı eylül akşamlarıdır, İçimde donmuş bir bulut oluşturan Sevdamdır, eylül akşamlarında Umuduma harman edip sardığım. Yılkı tayı prangası Eylül akşamları, Kızıllıkları komaz ufuk ötelerine. Şimdi eylül akşamlarında yüreğim Yangına direnen kitap; Kızıl alev içre bir kızıl düş; Karadeniz yağmurunda, Avgarda bıldırcındır. Sorma eylül akşamlarında neden üşür, Zulamda sakladığım sevda.     KIZILIRMAK OVASI Bu ovalarda çeltik ekilir dostum, Kadınların çatlak ellerinde çimlenir tohumlar. Köprülerinden gelinler geçmeyeli yıllar oldu. Yayın balıkları özlemez, akşam ufkuna asılmış güneşi. Topal Karakaçanları bekleme boşuna, Üç tekerlekli motosikletlerle gittiler. Kaş delen yılanları da aldılar yanlarına. Artık kayıkçı olmasa da çeltik tohumları, Tarla farelerini çoğalttılar. / hibrit başaklarda Kırık pirinç taneleri çoğalmakta. Patozların gürültüleri dövmekte harmanları. Kaş edip, göz süzmeğe zaman yok. Mandaların sürdüğü dövenlerde kaldı aşıklar. Testilerde soğutulmuyor sular, testiler kırık. -Yüreklerde sevda yok ki kırılsın- Yarıcı ağalardan beter, pirinç borsası, Alın teri, paça çamuru karşılığı; yok pahası. Leylekler bile gelmez oldu çeltik göllerine, Şimdi kim getirir çocukları gurbet ellerden? Telgrafın telleri yok, kuşlar konmuyor, Hani hasret türküleri….     KIZILIRMAK çamurlu ırmaklar saldırdı umutlarımıza taş köprülerin ayaklarına çarpıldık köpük köpük flamalar taşıdık sevdalara yayın balıkları kaşımadı yaralarımızı kurbağa gözlü yaratıklardı, asalak söğüt kalemlerden kayan ellerimizle çakıl taşlarına tutunamadık oysa bizdik deli ırmak ovalardan genç vadilerden köylerden kentlere kentlerden köylere akardık da dinamo şartellerinde soluklanıp baraj duvarlarına saldırırdık yakılsa da ağıtlarımız bugün yine söylenir türkülerimiz   MAYIS GÜNEŞİ SEVDASI istiridye kabuğundan dinledik şiirleri iyot taşıyan dalgalardık ilk yaza adımız umut dallarda kalmış baharlarda yaşlanmadı sevdalarımız güzdönümü akşamlarında vurulduk yine de kardelen sürdük namluya yağlı kurşuna inat kara kargaların değil leş kargalarınındı karanlıklar Nesimi'ydik sitemsiz mayıs güneşinedir kavak yellerinden beri tutsaklığımız     BİR DÜŞ bir düş gemisi dün gece bir düş ülkesine taşıdı beni dalgaların tınısında şiir şiirin yüreğinde sevda sevdasında kavgası vardı özgürlüğün bir düş gemisi bir düş

 

alan